Verdiepingsmodule Opstellingen en Trauma

Data: voorlopig uitgesteld, nadere data volgen
Kosten: € 595,-
Docent: Gwen Timmer
Locatie: Centrum Innana in Amersfoort

Opstellingen en trauma

De uitgangspunten van het Systemisch Werk geven een helder en diepgaand kader om persoonlijke problemen in een context te plaatsen van de systemen waarin iemand in het heden functioneert en in het verleden heeft geleerd. We gaan uit van de principes van ordening, de balans tussen geven en nemen en ieders recht op een plek in het systeem.

Indien er sprake is van trauma gerelateerde problematiek bij cliënten spelen ook andere dynamieken daardoorheen een rol.

Één van de belangrijkste gevolgen van trauma voor een persoon is fragmentatie en splitsing: splitsing tussen lijf en hoofd, emoties en handelingen, wisselingen tussen aan- en afwezigheid.  Dit is geen proces ‘tussen de oren’, maar diep geworteld in overlevingsmechanismes en gestuurd vanuit het centrale zenuwstelsel. Hierdoor worden traumagevoelens vaak buiten de controle van de persoon zelf om getriggerd en worden ervaren als realiteit.

Het is lastiger voor mensen met trauma om als een geheel te functioneren. Integratie van gevoelens en gedachten en handelen is moeilijk, als er ook zoveel  pijnlijke gedachten en gevoelens vermeden moeten worden om te kunnen blijven functioneren.

Spanning, woede en verdriet kunnen als verborgen ladingen in het lichaam zijn opgeslagen en hoe langer en chronischer de traumagevoelens worden weggedrukt, hoe vaster de structuren eromheen lijkten te zijn  geworden. Dat geeft lijfelijke, emotionele en psychische klachten.

Het aanraken van woede en verdriet betekent voor mensen ook het aanraken van de traumagevoelens waar een ander deel van hun persoon juist bij weg wil. Dat geeft vaak een enorm innerlijk dilemma.

Traumatisering kan in ernstige gevalenl leiden tot een oplopende mate van dissociatie, een stoornis waarbij er een bepaalde periode een onvermogen is om traumatische of stress veroorzakende persoonlijke ervaringen te herinneren. Er kan depersonalisatie of drealisatie ontstaan. Depersonalisatie is een beleving van het gevoel los te staan van eigen lichaam of eigen gedachten. Dit geeft een gevoel van vervreemding van zichzelf . Derealisatie,waardoor de omgeving als vervormd wordt gezien, onwerkelijk is geworden en men het contact met de realiteit heeft verloren. Het verleden kan dan zo maar  weer als realiteit worden ervaren.

Onderzoek wijst uit dat gevoeligheid voor traumatische ervaringen veel  te maken heeft met de hechting in de eerste levensjaren. Als er een veilige hechting plaatst heeft gevonden blijken mensen beter bestand tegen een ernstige of levensbedreigende gebeurtenis. 

De impact van een trauma is veel groter indien er een onveilige of ambivalente hechting plaatsvond en weinig bedding was. Dat kan zijn als er een  afwezige moeder of vader was of bij ouders die onvoorspelbaar in hun gedrag zijn. Dit komt vaak voor bij ouders die zelf ook getraumatiseerd zijn en dat niet hebben kunnen verwerken. In systemische zin herkennen we dat in bijvoorbeeld de niet genomen rouw, de onderbroken uitreiking, de trek naar de dood, In de magische liefde en in de noodzaak tot hechting betrekken kinderen de traumagevoelens van de ouders op zichzelf. Het  heeft beschadigende gevolgen voor hun gevoel van identiteit eigenwaarde en het vormen van een sterke Ik. Met vraagstellingen rond deze problemen kunnen cliënten regelmatig onze opstellingen in komen. Zelden brengt iemand een trauma direct in, meestal zit het in verborgen vorm onder de dynamiek van de persoon verscholen.

Theorie:

In deze workshop besteden we aandacht aan een theoretisch kader: wat maakt een gebeurtenis voor een persoon tot een traumatische gebeurtenis, welke factoren spelen een rol. Factoren als hersenfuncties (neurobiologie) en het centrale zenuwstelsel, stadia van vluchten, bevriezen en verdoven in het lijf, splitsing en fragmentatie. Wat betekent onverwerkt trauma voor mensen en hoe herkennen we het? Hoe herkennen we verstoringen in zelfbeeld en in wereldbeeld door overlevings- en copingstylen?

Praktijk: 

We onderzoeken wat trauma betekent voor de opstellingen zoals wij die al kennen. Vragen naar life-events is vragen naar trauma. Hoe ligt hier de relatie met principes van ordening der liefde, loyaliteiten en binding en plek. We gaan in deze workshop expliciet uit van wat trauma bewerkstelligt. Dat vraagt vanuit een breder perspectief leren kijken. Wat zijn de mogelijkheden en onmogelijkheden, welke valkuilen zijn er, maar ook welke oplossingen en mogelijkheden voor heling.

Wat is het specifieke appel, dat cliënten met trauma op de begeleiders doen en hoe ga je daarmee om? Trauma in opstellingen vraagt van de begeleider een staat van volledige en rustige aanwezigheid, vertrouwen op hele kleine stappen in het proces, subtiliteit in het waarnemen, het proces zoveel mogelijk onder de verantwoordelijkheid van de cliënt te laten en gevoelig te zijn voor grensoverschrijdend gedrag van zichzelf en van de representanten. Het vraagt een Nu bewustzijn. We zullen aandacht besteden aan en oefenen met deze attitude.

Onderwerpen die  aan de orde komen zijn:

- Stoornissen in de hechting, doorgegeven traumagevoelens, verstrikkingen en symbiose.
- Bindingspatronen rond trauma, dader en slachtoffer patronen,
- De innerlijke splitsing: het ‘normaal’ functionerende overlevingsdeel, de weggedrukte traumadelen en de gezonde delen van een persoon. Hierin volgen we uitgangspunten van de methode, zoals Franz Ruppert die heeft ontwikkeld.
- Werken met het eigen verlangen als leidraad. Soms werken we daarom met de vraagsteller zelf in plaats van met een stand in.
- Herkennen van lichaamssymptomen (posttraumatische stress symptomen).
- Het Gewonde Zelf.
- Traumadelen. Wie spreek je aan? Werken met het deel, dat verantwoordelijk is voor integratie. Het zwijgen doorbreken.
- Ontlading en kalmering.
- De ander als  getuige. Sociaal contact als uitnodiging tot heling. Verlangen naar hechting. Streven naar gezond gedrag. 
- Werken met hulpbronnen.
- Mogelijkheden voor integratie.
- Afscheid nemen en rouwen.

Werkwijze:

We werken met kleine oefenopdrachten en in kleine groepen.
In afwisseling van theorie en praktijk.
Deelnemers zal worden gevraagd hun eigen ervaringen in te brengen.

Voor wie:

Van deelnemers wordt gevraagd minimaal een opleiding systemisch werk op basisniveau te hebben doorlopen en daarnaast al ervaring  te hebben opgedaan met het begeleiden van opstellingen.
De nadruk in deze workshop ligt op kennis en begrip, professionalisering van attitude en oefenen binnen opstellingen.
Deze workshop is echter niet bedoeld voor mensen die aan eigen trauma’s willen werken. 

Docent:

.

Gwen Timmer (1950)

Gwen heeft haar eigen therapeutische praktijk, waarin zij o.a. met trauma- en verliesverwerking werkt. Daarnaast werkt ze als opsteller en trainer en geeft supervisie. Ze volgde vele opleidingen in  persoonlijke ontwikkeling, zoals de 3 jarige opleiding hypno-.en psychotherapie, NLP, psychodrama, en leerde Systemisch Werken bij Phoenix Opleidingen. Trainingen traumawerk volgde Gwen bij o.a. Johannes Schmidt  (De), Franz Ruppert (De) en Margriet Wentink en via vele workshops bij diverse opstellers. De opleiding Biodynamic Cranio Sacral Therapy van Carol Agneesens (USA) leerde haar vooral te werken met meer subtiliteit en overgave aan de wijsheid van het lichaam. Ze was trainer in de Kindercoach opleiding van BGL en trainde jarenlang in de trainersopleiding van Phoenix Opleidingen. Systemisch Werken heeft haar grote passie.

Kernbegrippen zijn voor mij respect en vertrouwen in het proces, het tempo en de grenzen van de cliënt  en verbondenheid met het leven en met alles wat het  aan lessen op je pad brengt, zowel licht als schaduw. Ieder mens draagt een groot arsenaal  in zich om ervaringen in positieve zin te verwerken . Het traumawerk geeft een intense verdieping rond de potentie van mensen tot heling, ook als de verliezen zwaar en onoverkomelijk leken.